10 Ερωτικές Ιστορίες: Η Ερώτηση που Τελικά Απάντησαν

Για μήνες, η Σάρα και ο Τομ γύριζαν γύρω από το ίδιο θέμα χωρίς να το ονομάζουν. Ένα αστείο στο κρεβάτι. Μια σελίδα προϊόντος που έμεινε στη μέση. Μια ερώτηση που έμεινε μισοτελειωμένη. Μετά από δέκα χρόνια μαζί, ήξεραν ο ένας τον άλλον πολύ καλά για να προσποιούνται ότι δεν υπήρχε περιέργεια. Αυτό που δεν ήξεραν ήταν ποιος θα τολμούσε να το πει πρώτος.

[Η ερώτηση στο κομοδίνο]

Ο Τομ κατάλαβε ότι κάτι ήταν διαφορετικό όταν η Σάρα έκλεισε το βιβλίο της χωρίς να βάλει σελιδοδείκτη.

Ήταν Παρασκευή, λίγο μετά τις έντεκα. Τα παιδιά κοιμόντουσαν και ο Τομ έβλεπε μισοκοιμισμένος ένα ντοκιμαντέρ που δεν θα θυμόταν το πρωί.

Η Σάρα γύρισε προς το μέρος του.

«Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι χωρίς να το γυρίσεις σε αστείο;»

«Ακούγεται επικίνδυνο.»

«Τομ.»

«Συγγνώμη. Ναι.»

Τον κοίταξε στα μάτια. «Θέλεις ακόμα να το δοκιμάσουμε;»

Ήξερε ακριβώς τι εννοούσε.

Λίγους μήνες πριν, είχαν χαζέψει μαζί το κατάστημα όταν η Σάρα σταμάτησε σε μια σελίδα με πρωκτικά βύσματα και του έδειξε το κινητό.

«Σου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό;»

Είχε πει, «Ίσως.»

Εκείνη είχε πει, «Κι εμένα.»

Μετά ένα από τα παιδιά φώναξε από τον διάδρομο και το θέμα χάθηκε.

Μόνο που δεν είχε χαθεί.

«Ναι,» είπε τώρα ο Τομ.

«Ναι, ακόμα το σκέφτεσαι;»

«Ναι.»

«Και θα ήθελες να το δοκιμάσουμε απόψε;»

Το στομάχι του σφίχτηκε, μισό άγχος, μισό διέγερση.

«Σε μένα;» ρώτησε.

«Αν αυτό θέλεις.»

Δεν υπήρχε ίχνος πειράγματος στο πρόσωπό της. Μόνο περιέργεια.

«Νομίζω πως ναι.»

Η Σάρα έγνεψε. «Τότε πριν γίνει οτιδήποτε, μιλάμε.»

Συμφώνησαν ότι δεν υπήρχε στόχος. Δεν έπρεπε να γίνει κάτι μόνο και μόνο επειδή ξεκίνησαν. Στοπ σημαίνει στοπ. Αργά σημαίνει αργά. Η Σάρα του ζήτησε να μιλάει συνέχεια, ακόμα κι αν το μόνο που είχε να πει ήταν, «Περίμενε.»

«Φοβάμαι ότι θα νιώσω χαζός.»

Η Σάρα άγγιξε τον καρπό του.

«Με έχεις δει να γεννάω.»

«Σωστό.»

«Με έχεις δει και να κάνω εμετό από τη μύτη.»

«Αυτό ήταν ρομαντικό.»

Σχεδόν χαμογέλασε, μετά είπε ήσυχα, «Δεν θα φανείς χαζός στα μάτια μου.»

Αυτή ήταν η φράση που άλλαξε την ατμόσφαιρα στο δωμάτιο.

Το μικρό βύσμα ήταν στο συρτάρι του κομοδίνου. Η Σάρα το είχε παραγγείλει μετά την τελευταία τους κουβέντα, αλλά είχε αφήσει την απόφαση για άλλη βραδιά. Ήταν μαύρη σιλικόνη, μικρό μέγεθος για αρχάριους, με φαρδιά βάση. Δίπλα του υπήρχε ένα μπουκαλάκι λιπαντικό με βάση το νερό.

Ο Τομ γύριζε το βύσμα στα χέρια του.

«Γι' αυτό το πραγματάκι απέφευγα τη συζήτηση τόσο καιρό;»

«Φαίνεται πως ναι.»

Τη φίλησε.

Ξεκίνησε οικεία και χαλαρά. Μετά το χέρι της Σάρας μπλέχτηκε στα μαλλιά του και το σώμα του κατάλαβε ότι δεν ήταν μια συνηθισμένη Παρασκευή.

Τον ξέντυσε αργά. Τον φίλησε στο στήθος, στην κοιλιά, στο εσωτερικό του μηρού. Μέχρι να μείνει γυμνός, ήταν ήδη σκληρός και πολύ λιγότερο αγχωμένος για το αν θα ντραπεί.

Η Σάρα ξάπλωσε δίπλα του.

«Ακόμα ναι;»

«Ακόμα ναι.»

Έπιασε το λιπαντικό.

Το πρώτο άγγιγμα ήταν μόνο το χέρι της. Ζέστανε το λιπαντικό στα δάχτυλά της και χάιδεψε το ισχίο του, τα οπίσθιά του, το εσωτερικό του μηρού. Ο Τομ πήρε μια ανάσα και άφησε τα πόδια του να ανοίξουν λίγο.

«Πες μου τι σου αρέσει.»

«Αυτό.»

«Χρήσιμο.»

Γέλασε, αλλά το γέλιο κόπηκε όταν το δάχτυλό της, γλιστερό, κατέβηκε πιο χαμηλά.

Δεν πίεσε. Έκανε κύκλους. Περίμενε. Ξανακύκλωσε.

Η αίσθηση ήταν περίεργη για λίγα δευτερόλεπτα, μετά σταμάτησε να είναι περίεργη.

«Λίγη παραπάνω πίεση;» ρώτησε.

«Ναι.»

Το άλλο της χέρι έκλεισε γύρω από το πέος του, αργά και χαλαρά.

«Ωραία;»

«Ωραία.»

«Θες να συνεχίσω;»

«Ναι.»

Όταν πίεσε απαλά ένα δάχτυλο με λιπαντικό μέσα του, το σώμα του Τομ σφίχτηκε ολόκληρο.

Η Σάρα σταμάτησε αμέσως.

«Περίμενε,» είπε.

Το χέρι της έμεινε ακίνητο.

Ο Τομ πήρε δυο ανάσες.

«Μπορούμε να σταματήσουμε,» είπε εκείνη.

«Όχι. Απλά μείνε έτσι λίγο.»

Έμεινε.

Η ενόχληση μαλάκωσε. Η περιέργεια ξαναγύρισε.

«Οκέι,» είπε. «Λίγο ακόμα.»

Η Σάρα κινήθηκε αργά. Όταν το δάχτυλό της ήταν πια μέσα του, η αίσθηση ήταν πιο γεμάτη απ’ όσο περίμενε, τόσο οικεία που δεν το φανταζόταν. Έπρεπε να της λέει κάθε μικρή αλλαγή, κι εκείνη άκουγε τα πάντα.

«Αυτό είναι καλό,» είπε.

Μετά από λίγο, έπιασε το βύσμα.

Ο Τομ την είδε να βάζει κι άλλο λιπαντικό. Εκείνη απλά τον κοίταξε.

«Έτοιμος;»

Κατάπιε. «Ναι.»

Η πίεση ήταν σταδιακή.

Ένιωσε τη στρογγυλή άκρη, μετά το αργό άνοιγμα καθώς η Σάρα προχωρούσε μόνο όταν το σώμα του το επέτρεπε. Σταματούσε κάθε φορά που άλλαζε η αναπνοή του. Ο Τομ της έπιασε τον καρπό, απλά για να νιώθει συνδεδεμένος μαζί της.

«Αργά,» είπε μια φορά.

Σταμάτησε.

«Έτσι;»

«Ακριβώς.»

Όταν ήταν έτοιμος, έγνεψε.

Το βύσμα μπήκε στη θέση του με μια τελευταία πίεση.

Ο Τομ έμεινε ακίνητος.

Η παλάμη της Σάρας ακούμπησε στον μηρό του.

«Πώς είναι;»

Κούνησε προσεκτικά τη λεκάνη του.

Ένα κύμα αίσθησης διαπέρασε το σώμα του. Το πέος του τινάχτηκε.

Η Σάρα το παρατήρησε.

Ο Τομ γέλασε.

«Σίγουρα δεν είναι άσχημα.»

Έσκυψε και τον φίλησε.

Τώρα κάθε κίνηση έμοιαζε συνδεδεμένη. Όταν η Σάρα χάιδευε το πέος του, ένιωθε το βύσμα ταυτόχρονα. Όταν πίεζε το χέρι της, η πίεση μέσα του δυνάμωνε. Οι αισθήσεις μπλέκονταν μέχρι που σταμάτησε να προσπαθεί να τις ξεχωρίσει.

«Γαμώτο,» ψιθύρισε.

«Ακόμα καλά;»

«Πολύ.»

Την τράβηξε κοντά του και τη φίλησε με πάθος.

Το χέρι του γλίστρησε ανάμεσα στα πόδια της. Ήταν ήδη υγρή. Την άγγιξε αργά, μετά πιο έντονα όταν το πόδι της αγκάλιασε το ισχίο του. Το βύσμα έμεινε στη θέση του, κάνοντας κάθε του κίνηση να μοιάζει καινούρια.

Η Σάρα ήρθε πρώτη, με το μέτωπο στον ώμο του και τα δάχτυλα να σφίγγονται στην πλάτη του.

Ο Τομ ακολούθησε σύντομα. Ο οργασμός ήρθε πιο δυνατά απ’ όσο περίμενε, το σώμα του σφίχτηκε γύρω από το άγνωστο γέμισμα πριν τελικά χαλαρώσει.

Για λίγο έμειναν μπλεγμένοι μαζί.

Μετά η Σάρα τον βοήθησε να βγάλει το βύσμα τόσο προσεκτικά όσο το είχε βάλει. Αργά, με κι άλλο λιπαντικό, χωρίς βιασύνη.

Γύρισε με ένα ποτήρι νερό και κάθισε δίπλα του.

«Λοιπόν,» είπε.

«Λοιπόν.»

«Ήταν τελικά ναι;»

Ο Τομ την κοίταξε.

Σκέφτηκε το βύσμα. Την αίσθηση. Τον οργασμό.

Μετά σκέφτηκε όλα όσα προηγήθηκαν.

Τις ερωτήσεις. Τις παύσεις. Το πώς σταμάτησε αμέσως μόλις της είπε περίμενε. Το γεγονός ότι ποτέ δεν χρειάστηκε να αναρωτηθεί αν θα τον ακούσει.

Της έπιασε το χέρι.

«Ναι,» είπε. «Αλλά αυτό δεν ήταν το καλύτερο κομμάτι.»

Η Σάρα σήκωσε το φρύδι. «Ποιο ήταν;»

«Το ότι μπορούσα να σου πω τα πάντα.»

Εκείνη πλησίασε και ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του.

Η απάντηση ήταν ναι, αλλά αυτό που θυμόταν ήταν η εμπιστοσύνη.