14 Ερωτική Ιστορία: Η Γωνία που Άλλαξε το Βράδυ

Η Σάρα είχε δει τη στάση πριν από εβδομάδες και την είχε αποθηκεύσει χωρίς να το πολυσκεφτεί.

Όχι επειδή φαινόταν τρελή. Το αντίθετο βασικά. Έμοιαζε σχεδόν εκνευριστικά απλή: ένα μαξιλάρι με ιδιαίτερο σχήμα, μια ελαφρώς διαφορετική γωνία, μια λεζάντα που υποσχόταν ότι μια μικρή αλλαγή θα έκανε μια γνώριμη στάση να μοιάζει εντελώς καινούρια.

Το βράδυ του Σαββάτου, αποφάσισε επιτέλους να δοκιμάσει τη θεωρία.

[Σάββατο βράδυ, μια μικρή αλλαγή]

Το μαξιλάρι καθόταν στη ντουλάπα τέσσερις μέρες.

Ο Τομ είχε ανοίξει το κουτί της παραγγελίας, κοίταξε το σκληρό κομμάτι αφρού μέσα και είπε, «Αυτό είναι πολύ πιο αρχιτεκτονικό απ’ όσο περίμενα.»

Η Σάρα γέλασε τόσο πολύ που χρειάστηκε να καθίσει.

Τώρα ήταν λίγο μετά τις εννιά. Η κουζίνα ήταν καθαρή, η τηλεόραση κλειστή και κανείς τους δεν είχε να ξυπνήσει νωρίς το πρωί.

Η Σάρα μπήκε στην κρεβατοκάμαρα κρατώντας το μαξιλάρι.

Ο Τομ σήκωσε το βλέμμα από το κεφαλάρι όπου καθόταν.

«Α, η αρχιτεκτονική.»

«Θα το δοκιμάσουμε.»

«Θα μου δώσεις οδηγίες;»

«Έχω screenshot.»

«Τέλεια. Ποτέ δεν πήγε κάτι στραβά μετά από αυτές τις λέξεις.»

Του πέταξε το μαξιλάρι.

Το έπιασε πάνω στο στήθος του.

Ήταν μαζί αρκετά χρόνια ώστε το να δοκιμάσουν κάτι καινούριο να μην απαιτεί μεγάλη κουβέντα. Καμιά φορά ήθελε. Καμιά φορά η περιέργεια ήθελε συζήτηση, διαβεβαίωση, λίγο θάρρος.

Και καμιά φορά η Σάρα απλά έμπαινε στο δωμάτιο κρατώντας ένα περίεργο μαξιλάρι.

Του έδειξε τη φωτογραφία στο κινητό της.

Ο Τομ την κοίταξε με υπερβολική σοβαρότητα.

«Μάλιστα.»

«Κατάλαβες;»

«Απόλυτα.»

«Λες ψέματα.»

«Σίγουρα.»

Δέκα λεπτά μετά, η Σάρα ανακάλυπτε πόσο λίγο είχε καταλάβει.

«Όχι, από κάτω μου.»

«Είναι από κάτω σου.»

«Κάτω από τους γοφούς μου.»

«Οι γοφοί σου είναι πάνω σου.»

«Τομ.»

Μετακίνησε το μαξιλάρι πιο ψηλά.

«Έτσι;»

«Όχι.»

Πιο χαμηλά.

«Έτσι;»

Η Σάρα προσπάθησε να μετακινηθεί προς τα πίσω και αμέσως άρχισε να γλιστράει στην ομαλή κλίση του μαξιλαριού.

«Περίμενε. Περίμενε, εγώ—»

Ο Τομ την έπιασε ακριβώς τη στιγμή που γλίστρησε στο πλάι και προσγειώθηκε κουβάρι πάνω στο μηρό του.

Για μισό δευτερόλεπτο επικράτησε σιωπή.

Μετά η Σάρα άρχισε να γελάει.

Όχι ευγενικά. Από εκείνο το γέλιο που δεν μπορείς να σταματήσεις.

Ο Τομ κοίταξε το μαξιλάρι λες και τον είχε προδώσει προσωπικά.

«Ακολούθησα το διάγραμμα.»

«Το έβαλες ανάποδα.»

«Δεν νομίζω ότι τα μαξιλάρια έχουν ανάποδα.»

«Αυτό σίγουρα έχει.»

Άρχισε να γελάει κι αυτός.

Ό,τι ατμόσφαιρα είχαν χτίσει εξαφανίστηκε τελείως.

Κι όμως, η Σάρα δεν πειράχτηκε καθόλου.

Ήταν ωραίο να είναι ξαπλωμένη μισόγυμνη πάνω στο κρεβάτι με τον Τομ να γελάει δίπλα της, το υποτίθεται σέξι καινούριο απόκτημα σφηνωμένο άχρηστο ανάμεσά τους.

Το σεξ δεν ήταν πάντα έτσι στο μυαλό της Σάρας.

Όταν ήταν μικρότερη, φανταζόταν το καλό σεξ σαν κάτι αβίαστο. Ένστικτο. Δύο άνθρωποι που ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν χωρίς να χρειάζεται να σταματήσουν, να προσαρμοστούν, να ρωτήσουν ή να δώσουν κατά λάθος αγκωνιά.

Έντεκα χρόνια με τον Τομ της άλλαξαν αυτή την ιδέα.

Καμιά φορά το καλό σεξ ήθελε να πεις, Μετακίνησε το γόνατό σου.

Καμιά φορά ήθελε κράμπα.

Προφανώς, καμιά φορά ήθελε και τεχνικό έλεγχο στα έπιπλα.

«Οκ», είπε, προσπαθώντας να πάρει ανάσα. «Ξανά.»

Ο Τομ γύρισε το μαξιλάρι.

«Αναθεώρηση μηχανικής, δεύτερη.»

«Λιγότερη κουβέντα.»

«Εσύ το ξεκίνησες.»

Τον φίλησε πριν προλάβει να πει κάτι άλλο.

Το γέλιο έμεινε ανάμεσά τους για λίγο, μαλάκωσε σε χαμόγελα κάθε φορά που τα χείλη τους χωρίζονταν. Το χέρι του Τομ κινήθηκε στη μέση της. Η Σάρα πέρασε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του.

Τίποτα δεν χρειαζόταν να είναι τέλειο πια.

Μετακίνησαν το μαξιλάρι άλλη μια φορά.

Αυτή τη φορά η Σάρα το τοποθέτησε μόνη της, γλιστρώντας τη χαμηλή πλευρά κάτω από τους γοφούς της και δοκιμάζοντας τη γωνία με το σώμα της πριν ξαπλώσει πίσω.

«Καλύτερα;»

«Πολύ.»

Ο Τομ έσκυψε πάνω της.

Το χιούμορ σιγά σιγά έφυγε από το πρόσωπό του.

Όχι επειδή έγινε κάτι δραματικό.

Αλλά επειδή τώρα ήταν κοντά.

Το χέρι του ακούμπησε τον μηρό της. Τα δάχτυλά της βρήκαν τον σβέρκο του. Τη φίλησε αργά, κι εκείνη ένιωσε το γνώριμο βάρος του, τη ζεστασιά του δέρματός του, τη μικρή παύση που πάντα έκανε πριν φιλήσει το σημείο κάτω από το αυτί της.

Γνωστό.

Αυτό ήταν που αγαπούσε σε εκείνον.

Και μερικές φορές αυτό ήθελε να ταράξει.

«Δοκίμασε τώρα», του ψιθύρισε.

Μετακινήθηκαν μαζί.

Στην αρχή η Σάρα δεν ένιωσε τίποτα πέρα από το μαξιλάρι που την στήριζε αλλιώς.

Μετά ο Τομ μετακινήθηκε ξανά.

Η Σάρα σταμάτησε.

«Α, μάλιστα.»

Την κοίταξε.

«Τι;»

«Ξανά.»

Το έκανε.

Η αλλαγή ήταν ελάχιστη.

Λίγα εκατοστά. Οι γοφοί της σηκώθηκαν λίγο, το σώμα της πήρε μια κλίση που συνήθως δεν είχε.

Αλλά η αίσθηση χτύπησε αλλού.

Τα δάχτυλα της Σάρας σφίχτηκαν στον σβέρκο του.

«Εκεί.»

Ο Τομ έμεινε ακίνητος.

«Εκεί;»

«Ναι.»

Άρχισε να κινείται αργά ξανά.

Και να το.

Η ανάσα της κόπηκε.

Όλο το βράδυ άλλαξε ρυθμό.

Ένα λεπτό πριν γελούσαν με τα διαγράμματα. Τώρα η Σάρα δεν ήθελε καν να κινηθεί πιο γρήγορα.

Ήθελε ακριβώς αυτό.

Τον ίδιο άντρα.

Το ίδιο υπνοδωμάτιο.

Σχεδόν την ίδια στάση.

Αλλά όχι ακριβώς.

Ο Τομ παρατηρούσε το πρόσωπό της, προσαρμοζόταν κάθε φορά που τον τραβούσε πιο κοντά ή μετακινιόταν από κάτω του. Η Σάρα έκλεισε τα μάτια για λίγο και συγκεντρώθηκε στη διαφορά.

Ήταν αστείο πόσο μικρή ήταν.

Και πόσα άλλαξε.

«Μην αλλάξεις τη γωνία», ψιθύρισε.

«Ούτε που το σκέφτομαι.»

Άνοιξε τα μάτια της.

Χαμογελούσε.

«Τομ.»

«Συγγνώμη.»

Αλλά χαμογελούσε κι εκείνη.

Μετά μετακινήθηκε ξανά, και εκείνη σταμάτησε να χαμογελάει.

Η απόλαυση χτίστηκε αργά, όχι απότομα, κάθε φορά που τα σώματά τους έβρισκαν το ίδιο σημείο. Η Σάρα σταμάτησε να σκέφτεται το μαξιλάρι τελείως. Σταμάτησε να σκέφτεται το screenshot, αν έκαναν σωστά τη στάση, οτιδήποτε εκτός από τον ρυθμό που είχαν βρει.

Η αναπνοή της έγινε ακανόνιστη.

Ο Τομ τη φίλησε στο μάγουλο, μετά στο στόμα.

Και ξαφνικά το άγνωστο συναίσθημα έγινε σχεδόν συντριπτικό ακριβώς επειδή όλα τα άλλα ήταν τόσο οικεία.

Τα χέρια του.

Η μυρωδιά του.

Η μικρή γραμμή ανάμεσα στα φρύδια του όταν συγκεντρωνόταν.

Ήξερε αυτό το σώμα.

Το ήξερε χρόνια.

Κι όμως, υπήρχαν ακόμα πόρτες που δεν είχαν ανοίξει.

Όταν τελικά η ένταση την κατέκλυσε, η Σάρα έσπρωξε το πρόσωπό της στον ώμο του και τον κράτησε εκεί, γελώντας μια φορά σιγανά γιατί ακόμα και τώρα δεν το πίστευε.

Όλα αυτά από ένα μαξιλάρι.

Έμειναν όπως ήταν μετά.

Κάποια στιγμή ο Τομ κοίταξε κάτω, ανάμεσά τους.

«Λοιπόν», είπε.

Η Σάρα ήξερε ήδη τι θα πει.

«Μην τολμήσεις.»

«Νομίζω ότι η αναθεώρηση μηχανικής πέτυχε.»

Του έκλεισε το στόμα με το χέρι της.

Φίλησε την παλάμη της.

Αργότερα, όταν ετοιμάζονταν να κοιμηθούν, η Σάρα άφησε το μαξιλάρι δίπλα στο κρεβάτι αντί να το βάλει πάλι στη ντουλάπα.

Αυτό ήταν το κομμάτι που της άρεσε πιο πολύ.

Μετά από έντεκα χρόνια μαζί, το να ανακαλύπτεις κάτι καινούριο δεν ήθελε πάντα να γίνεις άλλος άνθρωπος.

Καμιά φορά αρκεί να αλλάξεις τη γωνία.