11 Ερωτικές Ιστορίες: Το ηχητικό μετά τα μεσάνυχτα

Η Έμμα τελειώνει ένα πολλά υποσχόμενο ραντεβού με ένα φιλί και ένα ξεκάθαρο «όχι απόψε». Όμως μετά τα μεσάνυχτα, ένα ηχητικό μήνυμα και μια πρόσκληση να ελέγξει το δονητή της από απόσταση μετατρέπουν τη νύχτα σε κάτι πολύ πιο οικείο.

[12:17 π.μ., ακουστικά στα αυτιά]

Δεν προσκαλώ κόσμο σπίτι μετά από τρία ραντεβού.

Δεν είναι κάποιος κανόνας που έχω γράψει κάπου. Απλώς το ξέρω για μένα πια. Είμαι τριάντα τεσσάρων. Αυτός τριάντα έξι. Μου αρέσει το σπίτι μου όπως μου αρέσουν τα κυριακάτικα πρωινά μου: δικά μου. Οπότε όταν τον αφήνω έξω από το wine bar λίγο πριν τα μεσάνυχτα, τον φιλάω μία φορά, μετά άλλη μία, και πάλι λέω, «Όχι απόψε.»

Χαμογελάει. «Όχι απόψε.»

Γυρνάω σπίτι θέλοντάς τον έτσι κι αλλιώς.

Μέχρι να βγάλω τα παπούτσια μου, με περιμένει ήδη ένα μήνυμα.

Πέρασα ωραία.

Γράφω Κι εγώ, αλλά το σβήνω.

Ακόμα σκέφτομαι εκείνο το φιλί.

Η φούσκα πληκτρολόγησης εμφανίζεται αμέσως.

Χαίρομαι.

Μια λέξη δεν θα έπρεπε να μου κάνει τόσα.

Βγάζω το φόρεμα και φοράω ένα τεράστιο T-shirt. Το κινητό μου ξαναχτυπάει, αλλά αυτή τη φορά δεν είναι μήνυμα.

Ένα ηχητικό εμφανίζεται κάτω από το όνομά του. Δεκαοκτώ δευτερόλεπτα.

Βάζω ένα ακουστικό και πατάω play.

«Προσπαθώ πολύ να σεβαστώ το ‘όχι απόψε’, Έμμα. Αλλά να ξέρεις ότι σε σκέφτομαι κι εγώ.»

Μια παύση. Μια ανάσα. Σχεδόν ένα γέλιο.

Το ακούω δύο φορές.

Μετά κρατάω πατημένο το κουμπί εγγραφής και στέλνω κι εγώ ένα.

«Μέχρι στιγμής τα πας καλά.»

Ένα ακόμα ηχητικό φτάνει σχεδόν αμέσως.

«Μόνο μέχρι στιγμής;»

Γελάω δυνατά.

Έτσι είναι από το δεύτερο ραντεβού: πείραγμα και μετά τσεκάρισμα. Αυτός ρωτάει. Εγώ απαντάω. Κανείς δεν προσποιείται ότι το μάντεμα είναι πιο ερεθιστικό από το να ξέρεις.

Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού και κοιτάζω το μικρό έξυπνο δονητή που φορτίζει στο κομοδίνο.

Το αγόρασα πριν μήνες, μετά από μια Κυριακή που σταμάτησα να περιμένω να μου δώσει κάποιος άλλος άδεια να απολαύσω το σώμα μου. Ξέρω κάθε ρύθμιση. Ξέρω ακριβώς τι μου αρέσει.

Η εφαρμογή έχει επιλογή τηλεχειριστηρίου.

Δεν το έχω μοιραστεί ποτέ.

Γράφω ένα μήνυμα.

Θέλεις να δοκιμάσουμε κάτι;

Η απάντησή του εμφανίζεται.

Ναι.

Δεν ξέρεις ακόμα τι είναι.

Παραμένω θετικός στο να ακούσω την πρόταση.

Αυτό μετράει.

Του το λέω ξεκάθαρα.

Έχω δονητή που ελέγχεται από εφαρμογή. Μπορώ να σου δώσω προσωρινά τον έλεγχο από το κινητό σου.

Για μερικά δευτερόλεπτα, τίποτα δεν συμβαίνει.

Μετά έρχεται ένα ηχητικό.

«Πες μου τους κανόνες.»

Η ζέστη που με διαπερνάει έχει ελάχιστη σχέση με το παιχνίδι.

Τους γράφω έναν έναν.

Εγώ αποφασίζω πότε ξεκινάμε.

Αν πω στοπ, σταματάς.

Καμία έκπληξη έξω από την εφαρμογή.

Μπορώ να πάρω πίσω τον έλεγχο όποτε θέλω.

Η απάντησή του έρχεται σχεδόν αμέσως.

Ναι σε όλα τα τέσσερα.

Μετά ένα ακόμα μήνυμα.

Κι αν μείνεις σιωπηλή;

Το σκέφτομαι.

Τελειώνω τη συνεδρία αν μείνω σιωπηλή για πάνω από τριάντα δευτερόλεπτα.

Ωραία.

Στέλνω το link της πρόσκλησης.

Η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά. Ετοιμάζομαι να δώσω σε κάποιον πρόσβαση σε κάτι που πάντα κρατούσα μόνο για μένα.

Ξαπλώνω στα μαξιλάρια. Το δωμάτιο είναι σκοτεινό εκτός από το κομοδίνο και το μωβ φως του κινητού. Βάζω το δονητή στη θέση του, τον φέρνω ακριβώς εκεί που θέλω και εκπνέω.

Εμφανίζεται μήνυμα.

Έτοιμη;

Απαντάω.

Όχι ακόμα.

Τον αφήνω να περιμένει.

Βγάζω το T-shirt και χαϊδεύω το στήθος, την κοιλιά, το εσωτερικό των μηρών μου. Είμαι ήδη υγρή, αλλά θέλω να νιώσω τη διαφορά ανάμεσα στη λαχτάρα και την αρχή.

Ανοίγω ξανά το chat.

Τώρα.

Η πρώτη δόνηση είναι τόσο χαμηλή που σχεδόν γελάω.

Γράφω:

Αυτό ήταν όλο;

Η ένταση ανεβαίνει.

Η ανάσα μου κόβεται.

Έρχεται ηχητικό.

«Καλύτερα;»

Κρατάω πατημένο το κουμπί εγγραφής.

«Ναι. Αλλά μην πάρεις αέρα.»

Το στέλνω.

Αλλάζει το μοτίβο.

Αργός παλμός. Παύση. Δύο γρήγορα τινάγματα.

Η λεκάνη μου σηκώνεται από το στρώμα.

Το πιο περίεργο είναι πόσο παρών νιώθει χωρίς να είναι εδώ. Δεν με αγγίζει. Απλώς ακούει ό,τι του λέω και αλλάζει το ρυθμό μέσα μου επειδή του το επέτρεψα.

Γράφω μία λέξη.

Πιο δυνατά.

Υπακούει.

Η δόνηση βαθαίνει. Τα μπούτια μου σφίγγουν γύρω της. Βάζω το χέρι μου ανάμεσα στα πόδια, τα δάχτυλα γλιστράνε, και χαϊδεύω την κλειτορίδα μου στο ρυθμό.

Ξαναπιάνω το κινητό.

Πολύ γρήγορα.

Η ένταση πέφτει αμέσως.

Στέλνω:

Καλύτερα.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, εμφανίζεται άλλο ηχητικό.

«Σ’ αρέσει να έχεις τον έλεγχο ακόμα κι όταν τον έχω εγώ.»

Χαμογελάω και κρατάω πατημένο το κουμπί εγγραφής.

«Δανείζεσαι τον έλεγχο. Μην μπερδεύεσαι.»

Το γέλιο του έρχεται στο επόμενο ηχητικό.

«Κατάλαβα.»

Η επόμενη αλλαγή είναι τέλεια.

Μακριά, βαθιά δόνηση. Μια παύση πριν το σώμα μου συνηθίσει. Και ξανά.

Οι θηλές μου σκληραίνουν. Τσιμπάω τη μία με τα δάχτυλά μου. Το άλλο χέρι μένει ανάμεσα στα πόδια, κυκλώνει την κλειτορίδα ενώ ο δονητής δουλεύει μέσα μου.

Νιώθω να πλησιάζω.

Πολύ κοντά.

Πιάνω το κινητό και γράφω μία λέξη.

Στοπ.

Όλα σταματούν.

Αμέσως.

Μένω ξαπλωμένη, λαχανιασμένη, με το χέρι ακίνητο ανάμεσα στα μπούτια μου.

Το κινητό φωτίζεται.

Είσαι καλά;

Απαντάω.

Πολύ.

Η απάντησή του έρχεται ένα δευτερόλεπτο μετά.

Πες μου πότε.

Αυτό σχεδόν με διαλύει περισσότερο κι από τη δόνηση.

Περιμένω μέχρι να ηρεμήσει η ανάσα μου και η λαχτάρα ανάμεσα στα πόδια να γίνει τόσο έντονη που να τη θέλω ξανά.

Μετά κρατάω πατημένο το κουμπί εγγραφής.

«Ξεκίνα. Ίδιο μοτίβο. Μην το αλλάξεις μέχρι να σου πω.»

Στέλνω το ηχητικό.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ο δονητής ζωντανεύει.

Ακριβώς το ίδιο.

Στενάζω πριν προλάβω να το συγκρατήσω.

Δεν υπάρχει καμία παράσταση εδώ. Κανείς δεν βλέπει το πρόσωπό μου ή αποφασίζει αν ακούγομαι σέξι. Αυτός παίρνει μόνο ό,τι του στέλνω εγώ.

Κρατάω το κινητό κοντά και γράφω άλλο ένα ηχητικό.

«Μην σταματήσεις.»

Τα δάχτυλά μου κινούνται πιο γρήγορα στην κλειτορίδα μου.

Η δόνηση παραμένει σταθερή.

Στέλνω άλλο ένα.

«Μην το αλλάξεις.»

Η λεκάνη μου κινείται στο ρυθμό. Όλο μου το σώμα σφίγγεται, τα μπούτια τρέμουν, η κοιλιά μαζεύεται. Ο οργασμός χτίζεται αργά και μετά ξαφνικά.

Δεν πιάνω το κινητό αυτή τη φορά. Αφήνω τη ρύθμιση ακριβώς εκεί που τη ζήτησα.

Τα δάχτυλά μου πιέζουν πιο δυνατά την κλειτορίδα μου.

Χύνω δυνατά με τα μάτια κλειστά, το κινητό ακόμα δίπλα μου στο κρεβάτι.

Για λίγα δευτερόλεπτα ξεχνάω τα πάντα εκτός από το παλμό που διαπερνά το σώμα μου.

Μετά θυμάμαι τον κανόνα.

Παίρνω το κινητό και γράφω:

Στοπ.

Ο δονητής σωπαίνει.

Μένω ξαπλωμένη στη σιγή, το σώμα μου ακόμα πάλλεται μετά το μηχάνημα.

Εμφανίζεται μήνυμα.

Ακόμα μαζί μου;

Πολύ.

Το τελευταίο του ηχητικό είναι πιο απαλό από τα άλλα.

«Καληνύχτα, Έμμα.»

Το ακούω μία φορά.

Μετά άλλη μία.

Βγάζω το δονητή, τον καθαρίζω και αφαιρώ την απομακρυσμένη πρόσβαση.

Όχι επειδή κάτι πήγε στραβά.

Επειδή η συνεδρία τελείωσε, κι αυτό είναι κομμάτι της απόλαυσης.

Στέλνω ένα τελευταίο μήνυμα.

Καληνύχτα. Μπορείς να μου το ζητήσεις ξανά κάποια φορά.

Η απάντησή του έρχεται σχεδόν αμέσως.

Θα το κάνω.

Ακουμπάω το κινητό ανάποδα.

Για χρόνια, ανεξαρτησία σήμαινε να κρατάω κάποιες πόρτες κλειστές. Απόψε άνοιξα μία χωρίς να δώσω σε κανέναν το κλειδί.

Δεν παρέδωσα τον έλεγχο. Εγώ διάλεξα πού να τον βάλω.